II Liceum Ogólnokształcące

z Oddziałami Dwujęzycznymi im. Adama Mickiewicza


Fundacja Edukacyjna „Perspektywy” potwierdza, że II Liceum Ogólnokształcące z Oddziałami Dwujęzycznymi im. Adama Mickiewicza w Słupsku jest wśród najlepszych liceów w Polsce sklasyfikowanych w Rankingu Szkół Ponadgimnazjalnych PERSPEKTYWY 2018 i przysługuje mu tytuł „Srebrnej Szkoły 2018”
ranking stem

„Mickiewicz” w rankingu 200 liceów najlepiej kształcących w zakresie przedmiotów ścisłych

Pragnę poinformować, iż II Liceum Ogólnokształcące im. A. Mickiewicza w Słupsku, jako jedyne w mieście, znalazło się w rankingu STEM – czyli Science, Technology, Engineering, Mathematics (nauka, technologia, inżynieria i matematyka). Więcej na www.perspektywy.pl

SzkolaKompetencjiPrzyszlosci2018

Mickiewicz w Rankingu „Szkoła Kompetencji Przyszłości”

II Liceum Ogólnokształcące im. Adama Mickiewicza w Słupsku
znalazło się w prestiżowym Rankingu „Szkoła Kompetencji Przyszłości” na pozycji 66.
Ranking Szkół Kompetencji Przyszłości wyróżnia szkoły, które sprzyjają zaangażowaniu społecznemu i rozwojowi
kompetencji praktycznych uczniów. 
Ranking tworzony jest w oparciu o wyniki uczniów w olimpiadzie „Zwolnieni z Teorii”
Więcej na: https://ranking.zwolnienizteorii.pl/ranking-2018

 

Dobre kino

dobre kinoDnia 02. 10 klasa II a i II b uczestniczyły w Kinie Rejs w projekcji filmu Joanny Kos-Krauze i Krzysztofa Krauze "Ptaki śpiewają w Kigali".

Akcja filmu rozpoczyna się w 1994 roku. To historia polskiej ornitolog, która prowadzi badania nad spadkiem populacji sępów w Rwandzie. Kiedy zaczyna się ludobójstwo, kobieta – trochę przez przypadek – ratuje młodą rwandyjską dziewczynę, córkę swojego współpracownika należącego do plemienia Tutsi. Zabiera ją ze sobą do Polski. Po przyjeździe bohaterki są złamane i niezdolne do wpisania się w rutynę codziennego życia. Obie próbują się podnieść z tego, co przeżyły.

"Ptaki śpiewają w Kigali" to opowieść o przyjaźni, przebaczeniu i potędze przyrody. Już od pierwszych kadrów widać, że jest to zupełnie inne kino niż poprzednie tytuły tych reżyserów. Jest bardziej kameralnie, spokojnie, dialogi ograniczono do minimum, przez co widz może poczuć się jak ktoś w rodzaju obserwatora, niemego świadka tragedii z 1994 roku i tego, co nastąpiło później. To kino trudne, ale na pewno nie można wobec tego filmu przejść obojętnie.

*/